| به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم | به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم | |
| چو مردم از تن و جان وارهاندم از زندان | به عشق زنده شوم جاودان به جان مانم | |
| به مرگ زنده شدن هم حکایتی است عجیب | اگر غلط نکنم خود به جاودان مانم | |
| در آشیانهی طوبا نماندم از سرناز | نه خاکیم که به زندان خاکدان مانم | |
| ز جویبار محبت چشیدم آب حیات | که چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم | |
| چه سالها که خزیدم به کنج تنهایی | که گنج باشم و بینام و بینشان مانم | |
| دریچههای شبستان به مهر و مه بستم | بدان امید که از چشم بد نهان مانم |
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم دی 1384ساعت 2:7 توسط
|
